(cd, Own Records)
Hollie Fullbrook is een jonge zangeres en multi-instrumentaliste die weliswaar geboren is in Bristol, maar vanaf haar tiende opgroeide in Auckland in Nieuw Zeeland en daar ook Engelse taal en letteren, theaterwetenschappen en rechten studeerde. Tijdens haar studie schreef zij haar eerste nummers en waarmee zij sinds enkele jaren als Tiny Ruins van zich doet spreken. Ook al is de muziek van Tiny Ruins duidelijk geworteld in de folk traditie, Hollie Fullbrook is toch vooral een singer-songwriter bij uitstek. Niet dat je het direct terug hoort in de muziek van Tiny Ruins, maar voor Hollie Fullbrook zijn Tom Waits en schrijvers en dichters als Shakespeare, Stevie Smith, Keats en Jack Kerouac belangrijke inspiratiebronnen. Het volwaardige debuut ‘Some Were Meant For Sea’ (cd, Own Records) van Tiny Ruins is misschien niet de meest vernieuwende in zijn soort, daarentegen is het er wel een die zonder opsmuk, oprecht en ongekunsteld puur is.
tiny ruins ‘adelphi apartments’
tiny ruins ‘just desserts’
tiny ruins ‘little notes’
16 mei 2012
door: Berry Kamer
(mp3, Devotion)
Het label Bottrop-Boy is naast reguliere uitgave met experimentele muziek in de meest brede zin van het woord, ook al jaren actief met de EN/OF reeks. Dit is een 
serie van speciale en zeer gelimiteerde (kostbare) uitgaven waar muziek gekoppeld wordt aan beeldende kunst. Een lp en grafisch werk worden samen in een oplage van 100 exemplaren uitgebracht. Het laatste en alweer 46ste deel in deze reeks is de koppeling van het album ‘Visiting This World’ van Jefre Cantu-Ledesma met een foto van Daan van Golden. Een stevig en interessant contrast leverde dit op, enerzijds noise waarin vagelijk melodieën verstopt zitten en anderzijds een foto van een bed van viooltjes. Dat deze editie vrijwel meteen uitverkocht was moge duidelijk zijn, edoch ‘Visiting This World’ is nu als een mp3 heruitgave verschenen bij Jefre Cantu-Ledesma’s eigen label Devotion. Helaas zonder viooltjes.
jefre cantu ledesma ‘white blossoms’
jefre cantu ledesma ‘visiting this world’
jefre cantu ledesma ‘the golden bough’
15 mei 2012
door: Berry Kamer
Een portret met exclusieve sessie-opnamen en interview
Negen volwaardige studio albums verschenen er van Richard Buckner sinds hij na zijn studie Engels in Californië in 1994 debuteerde met de cd ‘Bloomed’. Hij is een zanger gitarist die zowel tot het singer-songwriter, als tot de alt.country en americana genres te rekenen is, terwijl hij als schrijver meer een dichter dan een songwriter is. Richard Buckner’s teksten zijn extreem uitgewerkt, gecondenseerd en geconcentreerd, zonder refreinen en herhalingen en hebben titels die voornamelijk uit slechts een enkel woord bestaan. Zijn laatste album ‘Our Blood’ (cd, Decor Records 2011) is een uitgewerkte liedcyclus met als centrale thema’s vervreemding, teloorgang en je buiten gesloten voelen. Met ‘Our Blood’ levert Richard Buckner op een subtiele, maar indringende manier kritiek op de huidige staat van de hedendaagse Amerikaanse maatschappij.
In dit portret van Richard Buckner speciale sessie-opnamen en interview die werden opgenomen op 26 november 2011 in de Vpro studio in Hilversum. Richard Buckner werd toen bijgestaan door het Italiaanse trio Sacri Cuori dat toen bestond uit Antonio Gramentieri op akoestische gitaar, Francesco Giampaoli bas en melodica en Denis Valentini percussie en tweede stem.
richard buckner special
14 mei 2012
door: Berry Kamer
(lp, Underwater Peoples Records)
Voor zowel de muziek als de naam waaronder de Antwerpenaar Lieven Martens deze maakt, ligt het boek ‘Dolphins Into The Future’ ten grondslag. Joan Ocean 
schrijft hierin over het gedachten lezen van en communiceren met dolfijnen, ervaringen die Lieven Martens volgens eigen zeggen ook had tijdens een vakantie in Florida. Sinds 2007 maakt hij met projecten als Dolphins Into The Future en In The Eye Of Vision trage minimale soundscapes die als gerecyclede new age, zweverige ambient of psychedelische noise op fluisterniveau te omschrijven zijn. Op Dolphins Into The Future’s tiende album ‘Canto Arquipélago’ (lp, Underwater Peoples Records) werkt Lieven Martens met een door hem al eerder toegepaste methode. Hij schetst aan de hand van exotische natuur- en onderwatergeluiden, klanken van dolfijnen en vaag kabbelende melodieën een meditatief klankbeeld van een idyllische eilandengroep, in dit geval van de Azoren. De vraag blijft natuurlijk of dolfijnen zich hier door aangesproken voelen en wat zij hier nu zelf van vinden…
dolphins into the future ‘noite’
dolphins into the future ‘azul, primeira trova’
dolphins into the future ‘verde’
12 mei 2012
door: Berry Kamer
12/05/12
Een uur een uur lang nieuwe releases zonder presentatie en dergelijke
hush arbors ‘lowly ghost’
cd ‘aureola’ thrill jockey
bill calahan ‘heaven help the child’
45 ‘heaven help the child’ drag city
teenage mysticism ‘white elephants’
mp3 ‘dead channels’ the epiphysis foundation
amps for christ ‘lord bateman child 53′
cd ‘amps for christ & woods’ shrimper
mairi morrison & alasdair roberts ‘the laird o’ the drum’
lp ‘urstan’ drag city
josephine foster and the victor herrero band ‘puerto de santa maria’
cd ‘perlas’ fire records
sic alps ‘squiddley diddley’
45 ‘pangea globe’ drag city
arbouretum ‘new scarab’
cd ‘aureola’ thrill jockey
jon porras ‘blue crescent vision’
cd ‘black mesa’ thrill jockey
a-sun amissa ‘a hungover whisper, thin light failure, decay’
cd ‘desperate in her heavy sleep’ gizeh records
dwarsplus muziek nr291 120512
11 mei 2012
door: Berry Kamer
De geheel onvolledige en subjectieve concertagenda van Dwars (100512)
10 mei 2012
door: Berry Kamer
(cd, Reverb Worship)
Dat Maria Thompson en Peter Taylor twee grote filmfreaks zijn, blijkt niet alleen uit het feit dat dit Londense koppel zich vernoemde naar de surrealistische Iraanse film ‘The White Meadows’ (Keshtzar Haye Sepid) uit 2009, maar ook des te meer uit de soundscapes die te vinden zijn op het album ‘A Time For Drunken Horses’ (cd, Reverb Worship) waarmee zij als The White Meadows debuteerden. De collage-achtige stukken op ‘A Time For Drunken Horses’ bestaan grotendeels uit samples uit obscure films die aangevuld en samengevoegd worden met fieldrecordings, geluidsfragmenten van op rommelmarkten gevonden oude grammofoonplaten, zang, zelf gebouwde instrumenten en verder nog o.a. viool, Keltische harp en wat percussie. Het zijn de tegenstellingen en onverwachte combinaties die ‘A Time For Drunken Horses’ tot een sferisch, wonderlijk en droomachtig geheel maken.
the white meadows ‘hullamok’
the white meadows ‘chess’
the white meadows ‘frogs’
9 mei 2012
door: Berry Kamer
(cd, Important Records)
Het nieuwe album ‘Love Is The Plan, The Plan Is Death’ (cd, Important Records) is alweer de negende van James Blackshaw sinds hij in 2003 debuteerde met de door hem in eigen beheer uitgebrachte cdr ‘Apologia’. Met zijn eerste albums liet hij horen dat hij een uitzonderlijk talent is op de 12-snarige akoestische gitaar, zijn instrumentale langgerekte raga-achtige stukken, waarin vooral voor de boventonen een belangrijke rol was weggelegd, hadden onmiskenbaar een eigen signatuur. In 2009 werd het duidelijk dat James Blackshaw nieuwe mogelijkheden onderzocht voor zijn muziek. Beïnvloed door componisten als Claude Debussy, Philip Glass en Steve Reich ging hij arrangeren voor een ensemble en daarnaast ook pianospelen. Op ‘Love Is The Plan, The Plan Is Death’ zoekt James Blackshaw wederom een nieuwe invalshoek, nu geen ensemble maar solo op piano en akoestische gitaar en een nummer met zang van Geneviève Beaulieu. ‘Love Is The Plan, The Plan Is Death’ is vooral lyrisch van karakter en meer op melodie gericht, James Blackshaw laat hiermee indirect zijn voorliefde horen voor songwriters als Jackson Browne, Harry Nilsson, Judee Sill, Arthur Russell en Big Star.
james blackshaw ‘love is the plan, the plan is death’
james blackshaw ‘we who stole the dream’
james blackshaw ‘the snows are melted, the snows are gone’
8 mei 2012
door: Berry Kamer
(cd, Miasmah)
Een verrassende en toch geheel voor de hand liggende samenwerking is het album ‘Gramercy’ (cd, Miasmah) van de Amerikaanse celliste Frances-Marie Uitti en de Engelse basklarinettist Gareth Davis. Beiden zijn buitengewoon getalenteerde en virtuoze muzikanten met een gedegen serieuze conservatorium achtergrond en allebei hebben een c.v. waar je niet om heen kunt. Frances-Marie Uitti en Gareth Davis bewegen zich net zo makkelijk binnen het modern klassiek repertoire als rond de randen hiervan en waarbij ze dan ook nog eens alle klank- en speelmogelijkheden van hun instrumenten exploreren. Zo bespeelt Frances-Marie Uitti haar cello o.a. met twee strijkstokken tegelijkertijd en gebruikt Gareth Davis naast de “circular breathing” techniek, alles wat er los en vast zit aan zijn basklarinet om geluid mee te maken. Frances-Marie Uitti heeft vele uitgaven op haar naam staan met werk van Luigi Nono, Giacinto Scelsi tot John Zorn. Gareth Davis werkte op zijn beurt samen met de fine fleur van de improvisatie en ambient underground, b.v.: Steven R. Smith, Machinefabriek en de gebroeders Kleefstra. Op ‘Gramercy’ vervlechten en versmelten Frances-Marie Uitti en Gareth Davis zonder gebruik van effecten of laptop-manipulaties, het spel en geluid van cello en basklarinet. Ondanks de melancholieke aard van de instrumenten zelf, levert de rijkdom van de improvisaties en de vernuftigheid van het samenspel een speels en verfijnd klankspectrum op.
frances-marie uitti & gareth davis ’2 am’
frances-marie uitti & gareth davis ‘razor’
frances-marie uitti & gareth davis ‘stained’
7 mei 2012
door: Berry Kamer
(cd, Students Of Decay)
‘Already Gone’ (cd, Students Of Decay) is het tweede album van En, een experimenteel duo uit San Francisco en dat bestaat uit de multi-instrumentalisten Maxwell August Croy en James Devane. De grotendeels ambiente en drone-achtige composities van En zijn grotendeels opgebouwd uit bewerkte klanken van stem en instrumenten vals b.v. gitaar, melodica, Fender rhodes en piano. Werd het eerste album ‘The Absent Coast’ (cd, Root Strata 2010) van En nog bepaald door het aftasten van diverse klankmogelijkheden en werkmethodes, op ‘Already Gone’ is duidelijk te horen dat de ambiente composities van En nu meer verrijkt zijn met melodieën en dat instrumenten meer herkenbaar naar voren komen. Waarbij vooral het gebruik van de koto opvalt, Maxwell August Croy leerde dit Japanse snaarinstrument te bespelen nadat hij aansluitend op zijn studie Japans ook enkele jaren in Japan woonde.
en ‘lodi’
en ‘the sea saw swell’
en ‘marble steppe’
6 mei 2012
door: Berry Kamer
.jpg?width=60)
