Santiago Mutumbajoy – Yagé Pinta! (CD, Locust)
Michael Taussig is een Amerikaanse antropoloog die tussen 1976 en 1981 voor veldwerk in Colombia verbleef, in een dorp nabij de stad Mocoa en gelegen aan de Putumayo rivier. Daar logeerde hij bij de sjamaan en gebedsgenezer Santiago Mutumbajoy. Met behulp van de hallucinogene drank yagé was de sjamaan in staat om bepaalde krachten op te roepen. Een zingend ritueel waarbij Mutumbajoy in een trance verkeerde waarin hij goddelijke landschappen, maar ook duivels en monsters kon zien. De antropoloog Taussig lag met zijn slaapzak enkele meters verderop, maakte notities en legde met een eenvoudige cassetterecorder de nachtelijke sessies vast. In plaats van een selectie heeft men op ‘Yagé Pinta!’ voor een willekeurige nacht in 1981 gekozen. Een goede beslissing, want door de ruwe en onbewerkte opnamen ontstaat het gevoel dat niet Taussig maar jij in de slaapzak ligt. En terwijl je de slaap niet kan vatten gaat Mutumbajoy ongehinderd door. Met zijn ietwat eentonige, maar mediterende dronkemansliederen. Tegen het einde slaat de vermoeidheid toe. Ook bij Mutumbajoy. De haan kraait, de dag breekt aan… Het is niet zozeer de tekst of de muziek, maar het is de magie die je ontredderd achterlaat.
MP3 Track 8
Audio
“I wanted to make a record that was beautiful in certain ways, but also very hard to listen to,” zegt Carlos Giffoni (zie foto) in het jongste nummer van The Wire, naar aanleiding van diens album ‘Arrogance’. Een opzet die de in New York woonachtige Venezolaan Carlos Giffoni met zorg heeft uitgewerkt. ‘Arrogance’ is met gevoel gestileerd, maar door de brutale aanpak behoorlijk beangstigend. Ditmaal geen digitaal gefragmenteerde noise, zoals op Giffoni’s voorgaande albums te horen viel, maar totaal overstuurde en stroef aangedreven analoge electronica. Roest werd niet eerder zo fraai verklankt. Lasse Marhaug (o.a. Jazzkammer) noemde Giffoni gekscherend ‘The Jimi Hendrix of the noise’, wat vermoedelijk deels op uiterlijke kenmerken is gestoeld. Een uitspraak waaruit op te maken valt dat Giffoni tot een buitencategorie behoort. Tot diezelfde categorie behoort ook Hive Mind, het project van de uit Detroit afkomstige Greh Holger. Bij Hive Mind gaat een soortgelijke dreiging uit. Donkere wolken die je van verre ziet aankomen en die je alsnog laten verrassen als het uiteindelijk losbarst. Van de regen in de drup. Dat werk. Carlos Giffoni en Hive Mind spelen dinsdag 1 mei in Helbaard, in Den Haag. En op vrijdag 4 mei, samen met o.a. Astral Social Club, in Kunstencentrum België in Hasselt.
MP3 Hive Mind
Audio
MP3 Carlos Giffoni
Audio
Vanavond is er in Paradiso een optreden van de Schotse singer-songwriter Alasdair Roberts. Onlangs verscheen van hem ‘The Amber Gatherers’, het vierde album onder zijn eigen naam – tot 2001 opereerde hij onder de naam Appendix Out. De laatse jaren legde Roberts zich vooral toe op het vertolken van Britse folktraditionals, wat resulteerde in de albums ‘The Crook Of My Arm’ en ‘No Earthly Man’. Als ode aan zijn overleden vader, die in de jaren zeventig folkmuzikant was, verdiepte hij zich in het Schotse en Engelse folkrepertoire en vertolkte songs van muzikanten die als tijdgenoten van zijn vader golden, zoals Anne Briggs en Shirley Collins. Op ‘The Amber Gatherers’ grijpt hij terug naar zijn eigen schrijftalent, zonder zijn roots te verloochenen. Alasdair Roberts treedt vanavond op als voorpogramma van de Amerikaanse harpiste en zangeres Joanna Newsom. In het archief van Dwars zijn portretten, alsmede sessie-opnamen, van zowel Roberts als Newsom te vinden.
Special Alasdair Roberts
Special Joanna Newsom
De singer-songwriter William Elliott Whitmore groeide op in Iowa, op een boerderij vlak bij de Mississippi. Zijn laatste album, getiteld ‘Song Of The Blackbird’, verscheen eind vorig jaar bij Southern Records. Whitmore maakt rauwe en authentieke countryblues, teruggrijpend naar de Amerikaanse blues- en folkerfenis van Robert Johnson en Dock Boggs. Morbide songs met inktzwarte teksten. Onder Becketts motto: ‘When you’re up to your neck in shit, the only thing left to do is sing’.
Special William Elliott Whitmore
Andrew Chalk – Goldfall (CD, Faraway Press)
Van de Britse minimalist Andrew Chalk verschenen in twee jaar tijd maar liefst zes albums. Een sterke reeks waarin Chalk laat blijken een meester te zijn in het creëren van intens angstwekkende drones. Een status die hij eerder met Mirror bereikte, het duo dat hij samen met de Duitser Christoph Heemann vormde. Op de voorgaande solo-uitgaven dienden gitaar- en pianoklanken als fundament voor de drone-sculpturen. Op de CD ‘Goldfall’, een heruitgave van de vorig jaar in beperkte oplage verschenen vinylversie, wordt Chalk bijgestaan door zijn vrouw Vikki Jackman. Haar door Satie geïnspireerde piano clusters worden door Chalk omgezet in serene, spookachtige ambient. ‘Goldfall’ telt twee stukken die nagenoeg identiek zijn. Het gerucht gaat dat het palindromen zijn, elkaars weerspiegelingen, maar een grondige studie levert weinig op. Misschien is dat ook wel het fascinerende aan het werk van Andrew Chalk: het lijkt zo bedriegelijk simpel, maar tegelijk is het volkomen ongrijpbaar.
Gianluca Becuzzi & Fabio Orsi – The Stones Know Everything (CD, Digitalis)
Sinds een aantal jaar kent Italië een opmerkelijke opleving op het gebied van experimentele improvisatiemuziek. De Zweedse uitgeverij Häpna bracht dit zorgvuldig in kaart middels uitgaven van o.a. Giuseppe Ielasi, ¾ Had Been Iliminated, Andrea Belfi en Sinistri. Maar ook Italiaanse labels als A Silent Place, Opax en Die Schachtel maakten duidelijk dat de Italiaanse improvisatiemuziek een boeiende periode doormaakt. ‘The Stones Know Everything’ is de tweede uitgave van de samenwerking tussen geluidskunstenaar Gianluca Becuzzi en laptopmuzikant Fabio Orsi, dat eerder werd vastgelegd op het album ‘Muddy Speaking Ghosts Through My Machines’. Keyboards, gitaar en veldopnamen dienen als basis voor de digitale nabewerking. Een reproductie die een organisch en luisterrijk verloop kent. Kenmerken die de Italiaanse lichting zo sterk typeren. Het is dan ook niet verwonderlijk dat twee landgenoten, Giuseppe Ielasi en Andrea Belfi, als referentie opgevoerd kunnen worden.
MP3 ‘Another Day Is Fade Away’
Audio
Afgelopen zondag vond in de Amsterdamse Desmet Studio’s de vijfde editie van het Dwars Festival plaats. Ondanks het prachtige weer waren er die middag veel bezoekers op het festival afgekomen. Het publiek, dat gratis naar binnen kon, werd getracteerd op vier optredende acts die – in de meest ruime zin – tot de hedendaagse folk-beweging kunnen worden gerekend. Een rijk en akoestisch instrumenarium kwam er aan te pas, waaronder een bouzouki, klarinet, cello, kora, viool en een twaalfsnarige gitaar. Instrumenten die zeer inventief werden gebruikt. Folklore. Met invloeden uit verschillende windhoeken, zoals Afrika, Scandinavië, Spanje en Oost-Europa. Alle optredende acts maakten hun Nederlands podiumdebuut. Achtereenvolgens waren dat: het bevreemdende trio Nalle, de gitaarvirtuoos James Blackshaw, het weerbarstige kamerokest The One Ensemble en de aan een kora plukkende singer-songwriter Thee, Stranded Horse.
Nalle
Audio
James Blackshaw
Audio
The One Ensemble
Audio
Thee, Stranded Horse
Audio
Greg Malcolm & Tetuzi Akiyama – Six Strings (CD, Brombron)
De Brombron-serie, het artist in residence-project van het Nijmeegse bolwerk Extrapool, is een aaneenschakeling van interessante samenwerkingen. Zo verschenen er eerder CD’s van onder meer Ekkehard Ehlers & Stephan Mathieu en Jason Kahn & Steve Roden. Tot dusver opereerde de serie vooral in het digitale domein, het twaalfde deel maakt een knieval voor de akoestische gitaar. Voor deze editie is de Nieuw Zeelandse improv gitarist Greg Malcolm gekoppeld aan de Japanse minimal gitarist Tetuzi Akiyama. Greg Malcolm maakt naam als de improvisator die met handen en voeten drie gitaren tegelijk kan bespelen, terwijl Tetuzi Akiyama te boek staat als de gitarist die de combinatie van blues met minimale improvisatiemuziek introduceerde. Op ‘Six Strings’ is de toegevoegde waarde sterk aanwezig. De licht aanzwellende melodieën van Malcolm brengen Akiyama’s minimale gitaarimprovisatie zelden in verdrukking. Een verstilde gitaarpracht die de essentie van schoonheid lijkt te doorgronden. ‘Six Strings’ is een dankbaar document waarop duidelijk wordt waarom Malcolm en Akiyama twee sleutelfiguren zijn binnen de hedendaagse akoestische improvisatiemuziek.
Video ‘Nijmegen Duck’ (meer…)
Geen plaatsbewijs voor het komende Dwars Festival? Geen nood. De opnames zijn te horen bij de eerstvolgende afleveringen van Dwars. Via radio en internet. En anders is er een goed alternatief om een schreeuwende honger naar ‘folk’ te stillen: Larkin Grimm. Ze groeide op in een commune in de Appalachian Mountains en bracht haar jeugd door tussen muzikanten en kunstenaars. Roots die in de muziek van Larkin Grimm terug te vinden zijn. Met sjamanistische elementen tracht ze de duivel te verdrijven en bezingt ze – met zeer markante zang – de schoonheid en het lot van de natuur. Dezer dagen is de opvallende folk-vertolkster weer in het land en treedt ze zaterdag (14/4) op tijdens Motel Mozaique in Rotterdam, op zondag (15/4) bij DB’s in Utrecht en op maandag (16/4) in de hoofdstedelijke Paradiso. In 2006 was ze twee keer te gast bij Dwars. Om alvast in de stemming te geraken – wat aanbevolen wordt, of om meer te weten over deze mysterieuze zangeres, is via onderstaande link een portret van Larkin Grimm te beluisteren.
Special Larkin Grimm
Het eerder aangekondigde Dwars Festival, dat a.s. zondag om 13.30 uur plaatsvindt, is weliswaar gratis toegankelijk, maar het bijwonen van deze editie is enkel mogelijk na het reserveren van een plaats op de gastenlijst. Helaas kent Studio Desmet ook een limiet qua capaciteit en is het maximaal aantal plaatsbewijzen inmiddels vergeven. Kortom, het is vol. Reserveren heeft dus geen zin meer.
Kans gemist? Een abonnement op de nieuwsbrief van Dwars geeft je de mogelijk om in het vervolg tijdig te reageren…
Santiago Mutumbajoy – Yagé Pinta! (CD, Locust)
