Dwars Festival in beeld en geluid
Op zaterdagavond 29 maart jl. werd de zevende editie van het Dwars-festival gehouden. In Studio Desmet zag een stampvolle zaal een zestal acts aan het werk: Hush Arbors, This Leo Sunrise, Jack Rose, Voice Of The Seven Woods, David Thomas Broughton en Tarentel. De optredende acts zijn in beeld en geluid vastgelegd. Hieronder een kort verslag met de daarbij behorende videofragmenten.
Het Dwars Festival begon met een korte set van de Amerikaanse singer-songwriter Keith Wood, die optreedt onder de naam Hush Arbors. Hoewel hij op plaat volop gebruik maakt van allerhande effecten, trad Wood in Studio Desmet met alleen zijn akoestische gitaar op. Ook in deze uitgeklede vorm bleven zijn liedjes recht overeind.
Daarna was het de beurt aan de enige Nederlandse act van de avond, This Leo Sunrise. De Utrechtse groep speelde een overtuigende set met vrij klassieke en traag ingezette Americana-nummers, en maakte daarbij gebruik van passende instrumenten zoals een banjo, viool en traporgel.
Als derde trad de Amerikaanse gitaarvirtuoos Jack Rose op, voor de tweede keer te gast op het Dwars-festival. Hij speelde een aantal instrumentals, duidelijk geïnspireerd op vroege Amerikaanse bluegrass en ragtime, waarbij zijn fabelachtige fingerpicking-techniek en de hypnotiserende akkoordenreeksen andermaal opvielen.
Vervolgens trad het Engelse Voice Of The Seven Woods op. In het gitaarspel van Rick Tomlinson klonk een mix van Engelse folk, Turkse en Arabische toonladders en Spaanse flamenco, maar ook van het dynamische en repeterende van krautrock door. Hij werd hierbij ondersteund door het subtiele drumwerk van Chris Walmsley.
Video Voice Of The Seven Woods
Het optreden van David Thomas Broughton leek te draaien om ontregeling. Hij bouwde zijn akoestische, typisch Engelse folkliedjes laag voor laag op door gebruik van loops. Maar ook toevallige geluiden en improvisatie speelden een grote rol bij het optreden van deze fascinerende performer, die het publiek vanaf het begin in de ban hield.
Het festival werd afgesloten door het Amerikaanse Tarentel, dat aantrad in de bezetting gitaar, drums/gitaar, samplers/effecten en harmonium. De band speelde volledig in het donker, waardoor de muziek – die zich langzaam ontwikkelende van ambient naar noise – een interactie aanging met de hypnotiserende films van Paul Clipson. Tarentel speelde één lang stuk, dat vooral leek te gaan over de textuur van geluid en het spanningsveld tussen improvisatie en vastgelegde structuren.
Videoregistratie: Edo Pieper
