Loren Connors – The Curse of Midnight Mary (cd, Family Vineyard)
Loren Connors is zonder overdrijven een van belangrijkste Amerikaanse experimentele blues gitaristen van de laatste 30 jaar en te plaatsen naast vernieuwers als Derek Bailey en John Fahey. 
Zo heeft Loren Connors naast solowerk ook samenwerkingen op zijn naam staan met o.a: Kath Bloom, Alan Licht, Jim O’Rourke, Suzanne Langille, Jandek, Chan Marshall, Darin Gray, Keiji Haino, Rafael Toral, John Fahey, Thurston Moore, Henry Kaiser, Dean Roberts, Aki Onda en Christina Carter. In 1978 begon deze schier oneindige reeks van cassettes, vinyl en cd uitgaven van Loren Connors. Op zijn eigen labels als Daggett, St. Joan en Black Label en sinds begin jaren ‘90 bij b.v. Table Of The Elements, Road Cone, Secretly Canadian, Drag City, Alien8, Sub Rosa, Ecstatic Peace! en de laatste jaren vooral bij Family Vineyard. Alles bij elkaar ruim 75 stuks.
Nu, 60 jaar oud, is Loren Connors steeds minder in staat om gitaar te spelen aangezien hij al enige tijd slachtoffer is van de ziekte van Parkinson en logischer wijze is het voor hem dus ook amper mogelijk om nieuwe albums te maken. Zo verschijnen er wel heruitgaven en obscure opnamen op cd. Zoals de ‘The Curse Of Midnight Mary’, het betreft hier een curieuze cd uitgave van een verloren gewaande cassette die vorig jaar bij toeval terug werd gevonden. Hierop is Loren Connors te horen, die in maart 1981 midden in de nacht op een kerkhof in New Haven, Connecticut, bij een graf waar ‘Midnight Mary’ begraven ligt, opnamen van zichzelf maakte. Een graf waarop een vloek rust. Wanneer men na middernacht bij dit graf betrapt zou worden zou men de volgende dag sterven. Hoe dan ook Loren Connors tartte het noodlot en speelde daar ’s nachts improviserend in de Mississippi Delta blues stijl op akoestische gitaar en huilde daarbij als een hond naar de maan, alsof hij met rollende ogen en schuim op zijn bek zijn emoties kwijt moest. Maar ja het was natuurlijk ’s nachts op een kerkhof……
Luister hier naar Loren Connors met ‘Amazing Grace’
loren-connors-amazing-grace
tags: experimental guitar, loren connors
Nieuw toegevoegd aan het Vpro Dwars Archief:
Willard Grant Conspiracy – 5 april 2006
Het was in 1995 dat in Boston in een huis aan The Willard Grant Street een groep muzikanten onder leiding van Robert Fisher regelmatig samen speelden. Met het uitkomen in 1996 van de cd ‘3am Sunday @ Fortune Otto’s’ werd de band Willard Grant Conspiracy een feit. Tot nu toe verschenen er van Willard Grant Conspiracy acht studio albums en een paar live cd’s waarvan de meest recente cd ‘Pilgrim Road’ in 2008 bij Glitterhouse uitkwam. In de alt.country of country noir van Willard Grant Conspiracy komt moord en doodslag zeer veelvuldig om de hoek kijken en met de religieuze achtergrond van Robert Fisher, hij werd doopsgezind opgevoed en vele generaties lang waren zijn voorvaderen predikant, is ook het geloof onvermijdelijk.
Toen Willard Grant Conspiracy in 2006 door Europa toerde en ook voor Dwars een sessie deed was net de cd ‘Let It Roll’ uitgekomen bij Glitterhouse Records. ‘Let It Roll’ is een album waarbij je snel het idee krijgt dat het algemene thema anti oorlog is. Bij de cover van ‘Ballad Of A Thin Man’ van Bob Dylan is dat natuurlijk overduidelijk en voor het nummer ‘From 
A Distant Shore’ haalde Robert Fisher zijn inspiratie uit ‘The Sullivan Ballou Letter‘. Dit is een brief die in 1861 in de Amerikaanse burgeroorlog door een aan het front gelegerde soldaat geschreven werd. Wetend dat hij de volgende dag zal sneuvelen schreef hij deze aan zijn gezin. Een brief die overigens nooit verstuurd werd. ‘From A Distant Shore’ werd zo een lied waarin door het directe menselijk aspect de gruwel van oorlog duidelijk wordt.
Tijdens deze vierde sessie die Willard Grant Conspiracy akoestisch op 5 april 2006 in Studio Desmet voor Dwars speelde, bestond de band uit zanger Robert Fisher zang en akoestische gitaar, Jason Victor ook akoestische gitaar, Erik Van Loo op contrabas en Josh Hillman op viool en altviool.
Luister hier naar ‘From A Distant Shore’ uit de sessie van Willard Grant Conspiracy
willard-grant-conspiracy-from-a-distant-shore-050406
Voor de gehele sessie van Willard Grant Conspiracy uit 2006 ga dan hier naar het Vpro Dwars sessie archief.
tags: alt.country, country noir, Willard Grant Conspiracy
Een portret met exclusieve sessie-opnamen en interview van
Cian Nugent
Cian Nugent is een zeer jonge, 19 jaar oude, getalenteerde gitarist uit Dublin die zich bedient van de ‘fingerpicking’ stijl. Zijn 
instrumentale stukken zijn duidelijk beïnvloed door grootheden als John Fahey en Robbie Basho maar ook door oude countryblues. Zo speelt hij bv ook een instrumentale versie van ‘The Wagoner’s Lad’, een nummer dat te vinden is in de befaamde ‘Harry Smith’s Anthology of American Folk Music’.
Cian Nugent bracht in 2007 in eigen beheer in een oplage van 100 stuks, een titelloze eepee uit en vorig jaar werd zijn officiële debuut cd ‘Childhood, Christian Lies And Slaughter’ uitgebracht door Incunabulum. Dat hij zich ontwikkelt was duidelijk tijdens zijn sessie te horen, toen speelde hij een nieuwe lange titelloze compositie waarvoor hij juist door klassieke muziek op ideeën werd gebracht. Cian Nugent is een gitarist die het eigenlijk bij toeval werd, toen hij onverwachts van zijn oom een gitaar kreeg.
Luister naar het portret van Cian Nugent met exclusieve sessie-opnamen en interview opgenomen op 8 september vorig jaar in Studio Desmet
cian-nugent-special
tags: Cian Nugent, gitarist
Festival – 9 november 2008
Alexis en Lindsay Powell, twee zusters van begin twintig uit New York zijn de kern van Festival en worden daarbij 
bijgestaan door Mike Powell, geen familie overigens. Begin vorig jaar kwam Festival’s debuut album uit, ‘Come, Arrow, Come’ (cd, Language Of Stone). De muziek van Festival is opgewekte licht psychedelische folkpop die opvalt door de loep zuivere 
samenzang van Alexis en Lindsay en hun manier om zeer effectief en met simpele middelen hun nummers te spelen. Nummers die niet zozeer persoonlijk zijn maar juist gaan over imaginaire plekken en situaties.
Op 9 november 2008 tijdens de sessie van Greg Weeks was Festival zijn begeleidingsband en Festival speelde toen ook speciaal voor Dwars twee geheel nieuwe nummers. Alexis en Lindsay zongen beiden en speelden daarbij akoestische gitaar, percussie en keyboard en Mike ook akoestische gitaar en drums.
Luister naar de sessie die Festival deed op 9 november 2008.
festival-session-091108
tags: festival, psychedelische folk pop, sessie
DWARSPLUS No:131 28/03/09
Een uur lang nonstop nieuwe cd’s en vinyl uit afl. 131 van Dwarsplus.
Zonder presentatie en dergelijke
bonnie prince billy ‘there is something i have to say’ cd ‘beware’
domino recording co. wigcd233
william elliott whitmore ‘who stole the soul’ cd ‘animals in the dark’
anti 6974-2
marizio abate ‘egotrip’ lp ‘armonicum’
gbico theta
united bible studies ‘tributaries of the styx under dublin’ cd ‘the shore that fears the sea’
truenote 007
head of wantastique ‘mortagne part1’ lp ‘mortagne‘
ecstatic yod e#49e
liondialer ‘green room 1’ cd ‘s/t’
white box 003
casiotone for the painfully alone ‘killers’ cd ‘vs, children’
tomlab tom127pr
köhn ‘raaaaa!’ lp ‘we need more space in the kosmos’
kraak
loren connors ‘amazing grace’ cd ‘the curse of midnight mary’
family vineyard fv64
loren connors & jim o’rourke ‘most definitely not koln’ cd ‘two nice catholic boys’
family vineyard fv59
charlie parr ‘farmer’ cd ‘roustabout’
misplaced music 113
Luister naar Dwarsplus nonstop nr 131 (28 maart 2009)
dwarsplus-muziek-nr131-280309
Trouble Books
The United Colors Of Trouble Books (cd, Own Records)
Trouble Books uit Akron, Ohio, is een project van Keith Freund en Linda Lejsovka die sinds 2005 hun experimentele lofi pop op zeer kleinschalig wijze aan de man brengen. Zeven cdr’s brachten ze als Trouble 
Books uit op hun eigen label Bark And Hiss. Inderdaad weer zo’n geval van ‘do it yourself’. Maar dat verantwoorde kleinschaligheid zichzelf terugbetaalt blijkt uit hun eerste officiële uitgave, de cd ‘The United Colours of Trouble Books’ die wordt uitgebracht door Own Records. Met het gebruik van een oude achtsporen recorder, gitaar, bas, eenvoudig drumstel, keyboard, fieldrecordings en veel inventiviteit namen Trouble Books eind vorig jaar dit album thuis op. Kadeidoscopische en melodieuze miniaturen zijn het geworden, het soort van experimentele lofi pop waar lang The Microphones, The Blow en Yo La Tengo het patent op hadden. Met Trouble Books is de verlenging van dit patent in ieder geval voorlopig weer in zeer goede handen.
Luister hier naar Trouble Books met ‘Night Of The Pelican Street Sweeper’
trouble-books-night-of-the-pelican-street-sweeper
Luister hier naar Trouble Books met ‘Shaky Science’
trouble-books-shaky-science1
tags: experimental pop, trouble books
Een portret met exclusieve sessie-opnamen en interview van
Bob Corn
In een klein dorpje in het Noorden van Italië woont singer/songwriter Tiziano Sgarbi die onder de naam Bob Corn tot dusver twee albums uitbracht, begin 2006 de cd ‘Songs From The Spiders House’ en eind 2007 ‘We Don’t Need The Outside’ beide op zijn eigen label Fooltribe. Alles geheel volgens de ‘do it yourself’ traditie want naast zijn kleine label Fooltribe organiseert Tiziano Sgarbi concerten voor allerlei indiebands en neemt thuis met beperkte middelen zijn muziek op.
Sinds 2001 maakt Tiziano muziek als Bob Corn, liedjes die vooral klein zijn met een 
doeltreffende eenvoud en met gebruik van spaarzame en simpele gitaar akkoorden. Bijna onopvallend, mijmerend met een soort van landerige vanzelfsprekendheid. Bijna als ware het een soort van kinderliedjes of muziek die ’s avonds in huiskamersfeer voor en met vrienden wordt gemaakt. Tiziano Sgarbi is dan ook bij uitstek een dorpsmens, iemand die nog dagelijks naar zijn ouders gaat om daar in familieverband te eten.
Luister naar het portret van Bob Corn met exclusieve sessie-opnamen en interview opgenomen in Studio Desmet op 15 april 2008
bob-corn-special
tags: bob corn, singersongwriter, special
Ilya Monosov – 14 december 2008
Na tot zijn elfde opgegroeid te zijn met Russische barden als Alexander Galich and Vysotsky, verhuisde Ilya Monosov in 1988 van Rusland naar Amerika om zich aldaar te ontwikkelen tot kunstenaar en muzikant. Momenteel resideert Ilya Monosov in Washington, DC. Met componist en improvisator Preston Swirnoff werkt hij sinds 2005 samen o.a. als The Shining Path. Solo maakte Ilya Monosov een drietal albums.
Het debuut ‘Vinyl Document #1′ (lp, Elevator Bath 2002) van Ilya Monosov, is een concept album. Hij nam hierover als uitgangspunt de geluiden en klanken 
van kapotte en misbruikte instrumenten en apparaten. In 2005 volgde ‘Architectures On Air And Other Works’ (cd, Elevator Bath) vol met geluidskunst. Begin 2008 presenteerde hij als singer/songwriter zijn derde album ‘Seven Lucky Plays, Or How To Fix Songs For A Broken Heart’ (cd, Language Of Stone) met daarop trage melancholieke songs met teksten waarvoor Ilya Monosov als basis gedichten en teksten nam die hij schreef tussen 1996 en 2007. Met zijn parlando-achtige zang, het is meer voordracht dan zang, maakt hij zijn teksten onontkoombaar voor de luisteraar. Het is een soort van dwingen om zo van de muziek niets verloren te gaan. Het detail is voor Ilya dan ook van groot belang. Iets dat hij overnam van componisten als Morton Feldman en La Monte Young en andere minimalisten.
Luister naar de sessie die Ilya Monosov speciaal voor Dwars deed op 14 december 2008 in Studio Desmet
ilya-monosov-session-141208
tags: Ilya Monosov, sessie, singersongwriter
Het (F)luister Festival weet iedere keer weer te verrassen met muziek die aandacht verdient. Muziek die vaak subtiel is, nu eens niet schreeuwend luid maar waar het om de details gaat, van experimentele pop, ambient, singer/songwriter, abstracte elektronica tot postrock. Zo kwamen in de voorgaande edities van (F)luister o.a. Sylvain Chauveau, Greg Haines, Machinefabriek, Autumn Shade, Jon Auer en Filfla voorbij. Sinds twee jaar wordt het (F)luister Festival georganiseerd door Wilbertjan Vlot die ook de muziekprogrammatie van het Urban Explorers Festival voor zijn rekening neemt.
Volgende week zondagmiddag 5 april vindt in Dordrecht de 9de editie van het (F)luister Festival plaats. Dit keer met optredens van Sleeping Dog uit Belgie en Library Tapes uit Zweden. Op zondagavond 10 mei zullen tijdens de 10de editie het Amerikaanse postrock sextet Balmorhea en de Duitse laptopmanipulant Sogar aantreden.
In deze (F)luister special een gesprek met Wilbertjan Vlot en diverse muziekvoorbeelden
fluister-special
Een portret van Matt Elliott met
exclusieve sessie-opnamen en interview
Al ruim vijftien jaar lang is Matt Elliott actief als muzikant, hij speelt gitaar, piano, viool, bedient elektronica, zingt en drumt. Voordat hij in 1996 als Third Eye Foundation elektronische muziek begon uit te geven speelde hij regelmatig met bands als Amp, Flying Saucer Attack en Movietone. In 2002 verhuisde Matt Elliott van Bristol naar Frankrijk en sinds 2003 brengt Matt Elliott naast Third Eye Foundation ook als singer/songwriter onder zijn eigen naam cd’s uit.
Eind vorig jaar bracht het label Ici d’Ailleurs de cd ‘Howling Songs’ van Matt Elliott uit, het is het vierde album dat hij onder zijn eigen naam maakte en het is ook het afsluitende deel van zijn ‘Songs’ triologie, de andere delen zijn ‘Drinking Songs’ en ‘Failling Songs’. De opmaat voor Matt Elliott’s ‘Songs’ triologie was de cd ‘The Mess We Made’ uit 2003. In zijn teksten hanteert hij als rode draad observaties over de menselijke tekortkomingen en het menselijk falen. Zo gebruikt hij regelmatig 
begrippen uit de psychiatrie, bv het syndroom van Cotard; de waan die iemand heeft dat hij dood is of niet bestaat, een andere is het Kubler-Ross model, het psychologische rouwproces dat verloopt van ontkenning via boosheid, hoop en depressie naar acceptatie.
Matt Elliott is een singer/songwriter die zich nu eens niet laat inspireren door de Amerikaanse lied traditie maar juist door de Europese. Zo vind je in zijn muziek Griekse, Spaanse, Slavische, Portugese en Franse invloeden terug. Tijdens de sessie die hij voor Dwars deed was hij solo en gebruikte hij toen een akoestische gitaar, melodica en niet onbelangrijk een paar effect pedalen, waarmee hij zijn zang en gitaarpartijen over elkaar legde en deze zo opstapelde, meer gelaagd maakte of canons creëerde.
Luister naar het portret van Matt Elliott met speciaal sessie-materiaal en een interview opgenomen op 27 oktober 2008 in Studio Desmet
matt-elliott-special-2009
tags: matt elliott, singersongwriter, special
Zo heeft Loren Connors naast solowerk ook samenwerkingen op zijn naam staan met o.a: Kath Bloom, Alan Licht, Jim O’Rourke, Suzanne Langille, Jandek, Chan Marshall, Darin Gray, Keiji Haino, Rafael Toral, John Fahey, Thurston Moore, Henry Kaiser, Dean Roberts, Aki Onda en Christina Carter. In 1978 begon deze schier oneindige reeks van cassettes, vinyl en cd uitgaven van Loren Connors. Op zijn eigen labels als Daggett, St. Joan en Black Label en sinds begin jaren ‘90 bij b.v. Table Of The Elements, Road Cone, Secretly Canadian, Drag City, Alien8, Sub Rosa, Ecstatic Peace! en de laatste jaren vooral bij Family Vineyard. Alles bij elkaar ruim 75 stuks.
Nu, 60 jaar oud, is Loren Connors steeds minder in staat om gitaar te spelen aangezien hij al enige tijd slachtoffer is van de ziekte van Parkinson en logischer wijze is het voor hem dus ook amper mogelijk om nieuwe albums te maken. Zo verschijnen er wel heruitgaven en obscure opnamen op cd. Zoals de ‘The Curse Of Midnight Mary’, het betreft hier een curieuze cd uitgave van een verloren gewaande cassette die vorig jaar bij toeval terug werd gevonden. Hierop is Loren Connors te horen, die in maart 1981 midden in de nacht op een kerkhof in New Haven, Connecticut, bij een graf waar ‘Midnight Mary’ begraven ligt, opnamen van zichzelf maakte. Een graf waarop een vloek rust. Wanneer men na middernacht bij dit graf betrapt zou worden zou men de volgende dag sterven. Hoe dan ook Loren Connors tartte het noodlot en speelde daar ’s nachts improviserend in de Mississippi Delta blues stijl op akoestische gitaar en huilde daarbij als een hond naar de maan, alsof hij met rollende ogen en schuim op zijn bek zijn emoties kwijt moest. Maar ja het was natuurlijk ’s nachts op een kerkhof……
