Jim O’Rourke – The Visitor (cd, Drag City)
Als iemand een creatieve duizendpoot genoemd kan worden is het wel Jim O’Rourke. Al op 15-jarige leeftijd vormde hij samen met David Grubbs het duo Gastr Del Sol, maakte deel uit van het experimentele gezelschap Illusion Of Safety en tussen 2000 en 2005 was hij lid van Sonic Youth. Solo maakte hij zo’n 18 lp’s en cd’s voor labels als Sound of Pig, Staalplaat, Metamkine en voornamelijk Drag City. Daarnaast produceerde en werkte hij intensief samen met o.a. Loren Conners, John Fahey, Wilco, Bonnie ‘Prince’ Billy, Stereolab, Faust, Tony Conrad en Smog. Werkelijk teveel om op te noemen. Alsof dit nog niet voldoende is, verzorgde Jim O’Rourke ook nog bij vele 
films de soundtracks en zag hij kans om tussendoor zelf een aantal korte films te maken die te zien waren op b.v. het International Film Festival Rotterdam.
Gezien zijn absurd drukke agenda was het alweer in 2001 dat zijn laatste solo album ‘Insignificance’ (die hij vernoemde naar de gelijknamige film van Nicolas Roeg) uitkwam bij Drag City. Een paar jaar geleden zette hij een rem op zijn muzikale activiteiten en verhuisde van New York naar Tokyo om zich geheel op het film maken te storten. Dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan blijkt wel uit het feit dat Jim O’Rourke toch weer een nieuwe cd maakte, ‘The Visitor’. Een verbluffend instrumentaal stuk van 38 minuten waarbij hij alle instrumenten zelf bespeelde, van drums, gitaar, piano, banjo, keyboard, lapsteel, bas tot klarinet. En belangrijker; in dit stuk steekt hij zijn liefde voor het werk van componist/arrangeur Van Dyke Parks niet onder stoelen of banken.
Binnenkort meer aandacht voor de cd ‘The Visitor’ van Jim O’Rourke in Dwarsplus en luister hier alvast naar een fragment.
jim-orourke-the-visitor-slot
Nieuw toegevoegd aan het Vpro Dwars Archief:
Vibracathedral Orchestra – 7 april 2004
Eind 1997 werd in Leeds Vibracathedral Orchestra opgericht door Neil Campbell (hij was overigens vanwege familie omstandigheden toen niet bij deze sessie aanwezig) Hij nam toen in eerste instantie noise, free jazz, niet Westerse muziek en vooral drones als uitgangspunt. Maar het werd The Sun City Girls, een cult band uit Seattle die garant stond voor gruizige ongepolijste free music, die waarschijnlijk het belangrijkst werd voor de ontwikkeling en het geluid van Vibracathedral Orchestra. Zo verschenen er van Vibracathedral Orchestra in de loop van de jaren bijna 50 singels, cdr’s, lp’s en cd’s bij labels als b.v.: Great Pop Supplement, Spirit of Orr, Qbico, Important Records en VHF Records.
De experimentele drone muziek van Vibracathedral Orchestra wordt gekenmerkt door het repetitieve, de herhalingen en de langzame ontwikkeling van de stukken. Als een groot aangehouden en langzaam veranderende klont van geluid waarin geen ruimte is voor virtuositeit, solo’s en improvisaties, maar waar het wel gaat om de spontaniteit. Als uitgangspunt voor een nieuw stuk, dat per definitie ook nog eens eenmalig gespeeld zal worden door Vibracathedral Orchestra, neemt de band over het algemeen een toon of akkoord, die meestal afkomstig zijn van een keyboard waarbij ze een toets vastplakken. Gezamenlijk maken ze van deze basisklank met verschillende instrumenten een drone waarbij het naar elkaar luisteren vervolgens de ontwikkeling van het musiceren bepaalt. Zo nemen ze ook altijd alles in een take op en het liefst zo simpel mogelijk, een microfoon en een eenvoudige bandrecorder, om zo het elementaire geluid van Vibracathedral Orchestra als band te behouden. Free music door zelfverklaarde non muzikanten
Tijdens de sessie die Vibracathedral Orchestra op 7 april 2004 in Studio Desmet deed, bestond dit collectief uit Bridget Hayden, Adam Davenport, Julian Bradley en Michael Flower, die zich afwisselend bedienden van elektrische gitaren, viool, keyboard, bas, drums, fluiten en percussie.
Luister hier naar een titelloos stuk van Vibracathedral Orchestra.
vibracathedral-orchestra-session-070404-short
Voor de gehele sessie van Vibracathedral Orchestra ga dan hier naar het Vpro Dwars sessie archief.
tags: drone rock, experimental music, free music, vibracathedral orchestra
DWARSPLUS No:151 29/08/09
Een uur lang muziek uit afl. 151 van Dwarsplus.
Zonder presentatie en dergelijke
this leo sunrise ‘the boat ashore’
cd ‘the boat ashore’ eigen beheer
scott kelly ‘the ladder in my blood’
cd ‘transmissions from sinai’ arthur a0005
hush arbors ‘the valley’
cd ‘transmissions from sinai’ arthur a0005
six organs of admittance ‘bar-nasha’
cd ‘transmissions from sinai’ arthur a0005
paper hats ‘man of oran’
cd ‘desert canyon’ apparent extent
starving weirdos ‘walking towards perfection’
cd ‘into an energy’ bo’weavil weavil38cd
mountains ‘map table’
cd ‘choral’ thrill jockey thrill211
prydwyn ‘grantchester meadows’
cd ‘solitude owes me a smile’ hand/eye h/e044
boduf songs ‘every day is sunday’
7” five minute association
lightning dust ‘waiting on the sun to rise’
cd ‘infinite light’ idem jagjaguwar jag139
dwarsplus-muziek-nr151-290809
Een portret met exclusieve sessie-opnamen en interview van
Mark Templeton
Mark Templeton, die momenteel woonachtig is in Montreal in Canada en les geeft aan een middelbare school, is een muzikant die zich de laatste paar jaar verdiept heeft in experimentele elektro-akoestische muziek waarvoor hij een laptop en als belangrijkste instrumenten gitaar, banjo en accordeon gebruikt. Zijn solo debuut de cd ‘Standing On A Humming Bird’ kwam uit in 2007 en nieuw is zijn tweede cd ‘Inland’, beide werden uitgebracht door Anticipate Recordings. Daarnaast startte hij een paar jaar terug met Fieldsawake, dat begon als een audio/visueel project, ergens tussen een geluidsinstallatie en een performance in, maar dat ondertussen de paraplu en naam geworden is van alle activiteiten van Mark Templeton.
De interesse voor elektro-akoestische- en minder conventionele klanken, maar ook het op een andere manier gebruiken van zijn gitaar, werd bij Mark Templeton gewekt door zijn gitaarleraar die hem met nieuwe muziek liet kennismaken van The Dirty Three tot Tim Hecker, Mitchell Akiyama en Christian Fennesz.
Luister hier naar een portret van Mark Templeton met exclusieve sessie-opnamen en interview opgenomen op 27 oktober 2008 in Studio Desmet.
mark-templeton-special
tags: electro acoustic music, experimental music, Mark Templeton, special
The Paper Hats – Deseret Canyon (cd, Apparent-Extent)
William Tyler is een jonge gitarist uit Nashville, Tennessee, die toen hij net twintig was bij Lambchop ging spelen, dat was in 2004. Daarna volgden nog o.a. Silver Jews en Bonnie ‘Prince’ Billy. Voorwaar niet slecht, je kunt hier met recht spreken dat William Tyler hier in korte tijd een fraaie c.v. bij elkaar speelde.
Sinds een kleine vier jaar is hij ook solo met eigen materiaal bezig. Als The Paper Hats speelt hij met akoestische en elektrische gitaar instrumentale stukken die niet alleen knap in elkaar zitten, maar vooral pakkend zijn, ze klinken als songs waarbij de zang is weggelaten. William Tyler schreef deze gitaarstukken in eerste instantie om deze later nog van teksten te voorzien. Gelukkig besefte hij al snel dat hij het zonder zang kon doen en zo werd zijn debuut ‘Deseret Canyon’ (cd, Apparent-Extent) dus geheel instrumentaal. Al vraag je je toch stiekem af hoe dit toch al indrukwekkende album zou klinken wanneer hij toch zijn oorspronkelijke idee gevolgd had.
Binnenkort meer aandacht voor de cd ‘’Deseret Canyon’ van The Paper Hats in Dwarsplus en luister hier alvast naar ‘Man Of Oran’.
paper-hats-man-of-oran
tags: acoustic guitar, the paper hats, william tyler
Head Of Wantastiquet – 14 april 2009
Paul Labrecque is een gitarist uit Vermont die sinds zeven jaar deel uit maakt van het impro rock collectief Sunburned Hand Of The Man. Daarnaast maakt Paul Labrecque al ruim tien jaar solo muziek, al is het pas sinds een jaar of vijf dat er van hem spaarzaam en gelimiteerd een drietal albums verschenen. Samen met Valerie Webb maakte hij in 2004 de cdr ‘Trees, Chants And Hollers’ die in 2006 als lp heruitgave uitkwam bij Ecstatic Peace!. Als Head Of Wantastiquet verschenen er van Paul Labrecque de albums ‘West River Realizations’ (cass, Open Mouth) en onlangs ‘Mortagne’ (lp, Ecstatic Yod).
Paul Labrecque vindt zijn inspiratie voornamelijk in de rust en eenzaamheid van de natuur en gebruikt voor zijn experimental folk o.a.: gitaar, een banjo die hij met een strijkstok bespeelt, zijn stem en veldopnamen. Het is landerig klinkende muziek die hij als Head Of Wantastiquet maakt en die vooral sferisch en melancholiek van toon is.
Luister hier naar de sessie die Head Of Wantastiquet exclusief voor Dwars deed op 14 april 2009 in Studio Desmet.
head-of-wantistiquet-session-140409
tags: experimental folk, free folk, head of wantastiquet, sessie
Een portret met exclusieve sessie-opnamen en interview van
Matt Bauer
Matt Bauer is een singer/songwriter die, zonder ook maar een moment muf of stoffig over te komen, americana maakt die duidelijk beïnvloed is door murder ballads, de banjospeler Dock Boggs en de bluegrass van Bill Monroe. Niet al te vreemd overigens want Matt Bauer groeide op nabij de Appalachian Mountains in Kentucky. Zo maakte hij een tweetal volwaardige cd’s, ‘Nandina’ die hij in 2004 in eigen beheer uitbracht en eind vorig jaar verscheen bij La Société Expéditionnaire het buitengewoon fraaie album ‘The Island Moved In The Storm’. Deze is wat je een conceptalbum zou kunnen noemen. Matt Bauer nam voor ‘The Island Moved In The Storm’ als centraal thema de moord op Barbara Ann Hackman Taylor, ‘the tent girl’, die in 1968 vermoord en gewikkeld in tentdoek gevonden werd in de buurt waar Matt Bauer als kind woonde. Pas jaren later werd de identiteit onthult van deze jonge vrouw.
Om zijn verhalen te vertellen gebruikt Matt Bauer zeer effectief de banjo, niet zozeer virtuoos maar eerder accenten leggend met zijn begeleidende manier van spelen. Het is pas sinds een jaar of zeven dat hij naar de banjo grijpt, een instrument waar hij al lang door gefascineerd was.
Luister hier naar een portret van Matt Bauer met exclusieve sessie-opnamen en interview die werden opgenomen op 10 februari 2009 in Studio Desmet.
matt-bauer-special
tags: alt.country, americana, matt bauer, special
Transmissions From Sinai (cd, Arthur Magazine)
Sinds 2002 besteedt het Amerikaanse underground tijdschrift Arthur Magazine eens in de twee maanden aandacht aan allerlei vormen van de tegencultuur, zoals poëzie, strips, muziek en fotografie. Wat de muziek betreft, aandacht voor noise, folk, stoner metal tot vele vormen van psychedelica. Zo verschenen er bij Arthur ook gelimiteerd een paar speciale cd’s: in 2004 ‘The Golden Apples of the Sun’ met een dwarsdoorsnede van de free en freak folk, deze werd samengesteld door Devendra Banhart, en in 2006 het anti-oorlog album ‘So Much Fire to Roast Human Flesh’ die Josephine Foster als samensteller voor haar rekening nam. Nieuw is de cd ‘Transmissions From Sinai’ waarvoor Om’s zanger en bassist Al Cisneros als curator aan het werk ging met de opdracht om als tegenhanger van “death metal” een muziekcollectie te maken met “life metal”. Op ‘Transmissions From Sinai’ presenteert hij nu al of niet onuitgebrachte nummers van o.a.: Grails, Sir Richard Bishop Holy Sons, Six Organs Of Admittance, Mia Doi Todd, Hush Arbors, J. Mascis, Alpha & Omega, Grouper, Current 93 en Scott Kelly.
Binnenkort meer aandacht voor de cd ‘Transmissions From Sinai’ in Dwarsplus en luister hier alvast naar:
Scott Kelly met ‘The Ladder In My Blood’
scott-kelly-the-ladder-in-my-blood-norm_01
Hush Arbors met ‘The Valley”
hush-arbors-the-valley-01
tags: arthur magazine, hush arbors, scott kelly
DWARSPLUS No:150 22/08/09
Een uur lang nonstop muziek uit afl. 150 van Dwarsplus.
Zonder presentatie en dergelijke
abner jay ‘i wanna job’
cd ‘yett seven’ yeti
crystal stilts ‘temptation inside of your heart’
cd ‘yett seven’ yeti
bowerbirds ’silver clouds’
cd ‘upper air’ dead oceansdoc018
mv & ee with the golden road ‘moment spacing’
7” golden lab rec. rowf5
oldseed ‘i am’
10” ‘simple tales of morality’ socan
mountains ‘telescope’
cd ‘choral’ idem thrill jockey thrill211
gareth davis & steven r.smith ‘westering’
lp ‘westering’ idem important rec.
grouper – false horizon’
cd ‘yett seven’ yeti
boduf songs ‘on the brink of al we hate’
7” five minute association
ben reynolds ‘how day earnt Its night’
cd ‘how day earnt Its night’ tompkins square tsq2226
cam deas ‘untited blues’
7” ‘untited blues part I & II’ the great pop supplement gps45
the skygreen leopards ‘jehovah will never come’
cd ‘gorgeous johnny’ jagjaguwar jag147
Luister naar Dwarsplus nonstop nr 150 (22 augustus 2009)
dwarsplus-muziek-nr150-220809
Ben Reynolds -How Day Earnt Its Night (cd, Tompkins Square)
Ben Reynolds is een Engelse gitarist die van vele markten thuis is. Zo speelt hij in folkrock band Trembling Bells en met Ashtray Navigations maakte hij experimentele muziek. Solo en onder zijn eigen naam kwamen o.a. in 2006 ‘Outmospheric Arts Of The Outmosphere’ uit bij Digitalis, hierop exploraties tussen donkere ambient en drones, complexe clusters van gemanipuleerde elektrische gitaarklanken laat hij op de luisteraar los. Op het album ‘Two Wings’ (cd, Strange Attractors Audio House 2008) toont hij zich daarentegen een meester op de akoestische gitaar, in de stijl van Glenn Jones en Harris Newman is hij met Amerikaanse folk en raga’s in de weer. Op zijn nieuwe cd ‘How Day Earnt Its Night’, die door Tompkins Square werd uitgebracht, is zijn focus duidelijk meer gericht op de Takoma School, oude Engelse folk, blues en gitaristen als Bert Jansch en Davy Graham. Ben Reynolds is gewoonweg een gitarist die hier op akoestische gitaar een balans zoekt tussen virtuositeit en instrumentale songs.
Binnenkort meer aandacht voor de cd ‘How Day Earnt Its Night’ van Ben Reynolds in Dwarsplus en luister hier alvast naar het titelnummer.
ben-reynolds-how-day-earnt-its-night-i-dawn-hurt-ii-noon-and-the-nails-in-the-coffin-iii-dusk-and-darkness-revolution
tags: ben reynolds, gitarist
films de soundtracks en zag hij kans om tussendoor zelf een aantal korte films te maken die te zien waren op b.v. het International Film Festival Rotterdam.
